Τα ινστρουμένταλ κομμάτια είναι για την ροκ ο,τι το ψάρι για τη μαγειρική: αν ο σεφ κακομαγειρέψει το ψάρι, είναι το χειρότερο φαγητό του κόσμου. Όμως, έτσι και η «συνταγή» πετύχει, το τελικό αποτέλεσμα υπερβαίνει κάθε προσδοκία και αποτελεί αμβροσία για τον ουρανίσκο. Ή, στην προκειμένη περίπτωση, για το τύμπανο του αυτιού.
Veridis Quo – Daft Punk
Το ενδέκατο κομμάτι του άλμπουμ «Discovery» (ή τέταρτο της δεύτερης πλευράς, αν το έχεις σε βινυλιο) είναι μια απ’ τις συγκλονιστικότερες μουσικές καταθέσεις ενός ντουέτου που άλλαξε το πρόσωπο της ηλεκτρονικής μουσικής. Το κομμάτι είναι κινηματογραφικό, είναι φουτουριστικό, είναι απλώς μαγεία.
One of these days - Pink Floyd
«Μια απ’ αυτές τις μέρες θα σε κόψω κομματάκια». Μια δήλωση που βρίσκεται σε άψογη αναλογία με τη μουσική που την περιβάλλει, άγρια κι απειλητική και με τη φωνή του ντράμερ, Νick Mason, κάπου στο τέλος να φωνάζει σαν Κιμμέριος γίγαντας την ατάκα αυτή στους εχθρούς του. Χρησιμοποιήθηκε πολύ στην τηλεοπτική «Αθλητική Κυριακή» της δεκαετίας του ’80 (με Κατσαρό, Μαμουζέλο κτλ). Έχει πολλά τέτοια κομμάτια η λίστα αυτή, όπως θα δεις και παρακάτω...
Hawkeye - Alan Parsons Project
Κομμάτι μέσα απ’ το άλμπουμ «Vulture Culture» του 1985 (συμπεριλήφθηκε επίσης και στο soundtrack της ταινίας «Ladyhawke» με τη Michelle Pfeiffer), το "Hawkeye" είναι ίσως το ΠΛΕΟΝ κλασικό κομμάτι που μου θυμίζει Αθλητική Κυριακή.
Cecilia Ann – Pixies
Η προσπάθεια του Frank Black να βαρέσει «σερφ γκιτάρ», ακολουθώντας το παράδειγμα όλων εκείνων των μπαντών με τις οποίες μεγάλωσε τη δεκαετία του ’60, στέφεται με απόλυτη επιτυχία. Οι Pixies γράφουν το δικό τους μπιτσμποϊκό «Surf In USA» (λέμε τώρα...) και περνάνε αυτοστιγμεί στο μουσικό διηνεκές.
Green Onions - Booker T & The MGs
Ένα απ’ τα πρώτα «μαύρα» ινστρουμένταλ που έφτασαν στις κορυφές των καταλόγων επιτυχιών, όπως επίσης είναι κι ένα απ’ τα πρώτα cross cultural κομμάτια μιας εποχής που ακόμη δεν είχε απαλλαχτεί από τον φυλετικό ρατσισμό (μιλάμε για το 1962), παρόλο που η μπάντα ήταν μικτή, αποτελούμενη από λευκούς και μαύρους.
The Great Gig In The Sky - Pink Floyd
Ίσως το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ για το θάνατο («δεν φοβάμαι να πεθάνω», λέει ο μοναδικός στίχος), είναι μια ωδή στο επέκεινα και στο άγνωστο που μας περιμένει. Είναι επίσης διανθισμένο με μερικά απ’ τα πιο συγκινητικά φωνητικά μέρη που ηχογραφήθηκαν ποτέ από ένα γυναικείο λαρύγγι –και μάλιστα χωρίς παρτιτούρα, η Clare Torry απλώς αυτοσχεδίασε πάνω στην μελωδία που την έδωσαν!
Supertzar – Black Sabbath
Ο «υπερτσάρος» προέρχεται από ένα άλμπουμ τραγικά υποτιμημένο, κατά τη γνώμη μου, με μερικά υπέροχα τραγούδια (ποιος δεν έχει κάνει air guitar με το «Symptom of the universe» ή το «Megalomania»;) συν αυτό εδώ, ίσως το καλύτερο μη-φωνητικό κομμάτι που βγήκε ποτέ απ’ το πενακι του Tony Iommi.
Frankenstein - Edgar Winter
Κομμάτι του 1972 που πλέον έχει καταντήσει κλασικό (ένα απ’ τα πρώτα «βαριά» ινστρουμένταλ της εποχής), πενιά του αλμπινου αυτού αμερικανού κιθαρίστα, ο οποίος είχε στο μουσικό του DNA τόσο έντονη την επιθυμία να γράψει ορχηστρική μουσική, που κατόπιν έγραψε ο ίδιος μερικά soundtrack για αρκετά b-movies.
Misirlou - Dick Dale
Η «Αιγυπτιώτισσα», το τραγούδι που γράφτηκε το 1927 απ’ τον ρεμπέτη Μιχάλη Πατρινό και που πήρε ένας 25χρονος κιθαρίστας απ’ την Καλιφόρνια και το έκανε Νο1 κομμάτι για το 1962. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το 1994 το ανακάλυψε ο Ταραντινο, το έβαλε στο Pulp Fiction και του έδωσε μια δεύτερη ζωή και μαζί, μια δεύτερη καριέρα στον, τότε 70χρονο, κιθαρίστα.
Jessica - Allman Brothers Band
Το γνωρίζεις απ’ τους τίτλους της θεϊκής εκπομπής για το αυτοκίνητο, «Top Gear», του άγγλου Jeremy Clarkson. Είναι όμως ένα κομμάτι του 1972 (είναι η χρονιά των ινστρουμένταλ φαίνεται, έχω κι άλλα από εκείνο το συγκεκριμένο έτος, παρακάτω) από τη διάσημη, μόνο όμως στις ΗΠΑ, μπάντα των Allman Brothers, που σχηματίστηκαν στην πολιτεία της Τζορτζια.
Seven Seas Of Rhye - Queen
Όχι το μετέπειτα single από το άλμπουμ «Sheer Heart Attack», αλλά η πρώτη του, αμιγώς μουσική εκδοχή, χωρίς τον Freddie. Κι εδώ βέβαια, έστω και σε μικρότερη κλίμακα, αναδεικνύεται η εκτυφλωτική ομορφιά και η μουσική καπατσοσύνη του μεγαλύτερου σόουμαν του Πλανήτη Ροκ, που ήταν ΚΑΙ σπουδαίος συνθέτης.
Rendez-vous - Jean Michel Jarre
Με πατέρα τον συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής Maurice Jarre (βλέπε «Λόρενς της Αραβίας» κτλ), τι περίμενε να κάνει; Να ανοίξει κομμωτήριο έξω απ’ το Παρίσι; Έγινε, στα 20 του μόλις χρόνια, ο ευρωπαίος ανανεωτης της ηλεκτρονικής μουσικής, παρέα με άλλους τέσσερις γερμανούς απ’ το Ντίσελντορφ. Το κομμάτι αυτό γράφτηκε το 1986, αλλά έγινε το επίσημο soundtrack του Μουντιάλ 1998, στη Γαλλία.
Eruption - Van Halen
Το πρώτο ινστρουμενταλ κομμάτι των Van Halen ήταν και το καλύτερο τους: όπως έλεγε και ο τίτλος του, ένας ηφαιστειακός εφιάλτης, έτοιμος να σε κατασπαράξει με τη μουσική του λαβα. Το άλμπουμ βρίσκεται στο παρθενικό άλμπουμ της μπάντας, που κυκλοφόρησε το 1978, αποδεικνύοντας πως οι τύποι αυτοί κάθε άλλο παρά διάττοντες αστέρες θα ήταν.
Apache - The Shadows
Τον Ιούνιο του 1960 έσκασε μύτη το κομμάτι αυτό, ένα απ’ τα πρώτα ινστρουμενταλ της ροκ / ποπ ιστορίας. Η μπάντα, που ενίοτε αποτελούσε τη μουσική δοτική της συνοδείας στον άθλιο Cliff Richard, κατάφερε να μείνει στην αιωνιότητα μόνο με το κομμάτι αυτό. Ο,τι κι αν έκανε στη συνέχεια, υποσκελίστηκε από το «Apache».
Rockit - Herbie Hancock
Το single από το άλμπουμ του 1983 «Future Shock», είναι μια εκλεκτική συνεργασία μεταξύ του Hancock, του μπασιστα Bill Laswell και του φοβερού «πληκτρά», Michael Beinhorn. Είναι επίσης αποτέλεσμα των μουσικών ζυμώσεων που συνέβαιναν εκείνο τον καιρό στη Νέα Υόρκη, ανάμεσα στη ροκ, την ηλεκτρονική και την φανκ/μαύρη μουσική.
Waltz in Black- Stranglers
Απ’ το άλμπουμ «Gospel According to The Meninblack», είναι το εισαγωγικό κομμάτι, αυτό που μπάζει τον ακροατή στα μουσικά τεκταινόμενα του υπόλοιπου δίσκου. Κυκλοφόρησε το 1981 κι είναι ένα απ’ τα ελάχιστα ινστρουμένταλ κομμάτια της δισκογραφίας των Στραγγαλιστών.
Popcorn – Hot Butter
Επίσης απ’ το 1972, η διασκευή σε ένα κομμάτι που πολλοί θα ήθελαν να είχαν γράψει, τόσο θρυλικό που έχει καταντήσει πλέον (το έχουν διασκευάσει από τους Kraftwerk μέχρι τη... Σάσα Μπάστα). Ο συνθέτης του, ο γερμανός Gershon Kingsley, θεωρείται ως ο άνθρωπος που έγραψε το πρώτο υπερατλαντικό electro-pop χιτάκι όλων των εποχών, το 1969.
Rock And Roll Part 2 - Gary Glitter
Γηπεδικο κομμάτι απ’ τα λίγα, το "Rock and Roll", γνωστό ως "The Hey Song", βγήκε ΕΠΙΣΗΣ το 1972 ως το single του άλμπουμ «Glitter». Το δεύτερο μέρος του κομματιού ήταν αυτό πάνω στο οποίο στράφηκαν όμως όλα τα φωτα της δημοσιότητας, αφού διέθετε μια μελωδία που σε έπιανε απ το λαιμό και σε έβαζε απευθείας στην πίστα.
La Villa Strangiato – Rush
Είναι το πρώτο αμιγώς ινστρουμενταλ κομμάτι του τρίο αυτού απ’ τον Καναδά, και το βρίσκεις μέσα στο άλμπουμ τους «Hemispheres». Κοντά δέκα λεπτά, έχει υπότιτλο "An Exercise in Self-Indulgence" και γράφτηκε μετά από ένα ονειρο που είδε ο κιθαρίστας της μπάντας, Alex Lifeson, στον ύπνο του. Έκτοτε, συνέθεσαν αρκετά ακόμη παρόμοια κομμάτια, αλλά αυτό εδώ αποτελεί την αδιαφιλονίκητη μουσική τους «ναυαρχίδα».
Tubular Bells - Mike Oldfield
Άλμπουμ με το οποίο μπορείς να κολλήσεις επικίνδυνα, ειδικά στο σημείο μετά το δέκατο λεπτό όπου γίνεται της κακομοίρας. Ξέχνα την εισαγωγή του Εξορκιστή, ξέχνα τα όλα, άσου πρώτα το υπέροχο κομμάτι μεταξύ 11.00-20.00 και μετά ακούς και το αρχικό, που είναι απείρως γνωστότερο.
Orion – Metallica
Κάπου σε αυτό το σημείο, πρέπει να σε αφήσω. Θα ακούσω το κομμάτι αυτό στη διαπασών, θα χτυπηθώ και μετά με βλέπω να επισκέπτομαι το φυσιοθεραπευτή μου, να μου στρώσει το σβέρκο και την πλάτη. Άκουσε το στο «Master Of Puppets» του 1986. Άκουσε τη, γενικά, με το κομμάτι αυτό.
Peaches En Regalia - Frank Zappa
Η τζαζ-φιούζιον του "Peaches en Regalia" ακόμη δεν έχει ξεπεραστεί από κανέναν μέχρι σήμερα, ούτε καν από τους πιο ακραιφνείς Ζαπο-μανείς. Το βρίσκεις μέσα στο άλμπουμ «Hot Rats» του 1969, το ακούς με τα αυτιά σου ορθάνοιχτα, και κατόπιν μένεις με το στόμα στην ίδια ακριβώς κατάσταση, σχετικά με το τι συνέθεσε αυτός ο διάολος, κάπου 40 χρόνια πίσω...
La Femme d' argent – AIR
Το άλμπουμ «Moon Safari» τωνAir, που κυκλοφόρησε το 1998, δεν έβγαλε μόνο τραγουδαρες όπως το "Sexy Boy", το "Kelly Watch the Stars" ή το "All I Need", αλλά κι αυτό εδώ, το εναρκτήριο του δίσκου, το οποίο σε βάζει ξεκάθαρα, με τις ατμοσφαιρικές του πινελιές, σε ένα κλίμα σαν να κάνεις όντως σαφάρι πάνω στο φεγγάρι. ΥΠΕΡΟΧΗ μπασογραμμή, απ’ τις καλύτερες των τελευταίων ετών.
Dayvan Cowboy - Boards Of Canada
Το πέμπτο κομμάτι στο τρίτο άλμπουμ των υπέροχων αυτών σκωτσέζων, «The Campfire Headphase», κυκλοφόρησε το 2005. Ο Marcus Eoin κι ο Michael Sandison κατάφεραν να γράψουν ακόμη ένα κολλητικό ινστρουμενταλ κομμάτι, που συνοδεύεται κι από ένα συγκλονιστικό βιντεοκλίπ: τη διάσημη βουτιά με αλεξίπτωτο του Joe Kittinger από τα 31 χλμ. ύψος.
Ποιος Πληρώνει Το Βαρκάρη – Γιάννης Μαρκόπουλος
Οκ, ξέρω τι σκέφτεσαι, πως δεν κολλάει στη λίστα. ΟΜΩΣ: για μένα η μουσική του Μαρκόπουλου έχει μέσα ένα σκασμό μουσικά στοιχεία απ’ αυτά που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη ροκ. Προσπάθησε να το σκεφτείς πως θα ακουγόταν με κιθάρες, μπάσο και ντραμς, είναι ακριβώς στο ρυθμό που θα έπαιζαν στα hard rock των ‘70s –δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι ο συνθέτης του το έγραψε το 1976.
Sylvia / Hocus Pocus – Focus
Το πρώτο το βρίσκεις στο άλμπουμ «Focus III» του 1973, ενώ το δεύτερο στο «Moving Waves» του 1971. Και τα δυο άλμπουμ είναι ενδεικτικά της, ώρες ώρες, παρανοϊκής προσέγγισης της ολλανδικής σχολής απέναντι στη ροκ μουσική της εποχής.
Music Number Two (Ghost Sonata Version) - Tuxedomoon
Κυκλοφόρησε το 1991, χρησιμοποιήθηκε σε 2-3 ελληνικές διαφημίσεις της εποχής εκείνης (έτσι το μάθαμε...) κι έκτοτε δεν έχει χάσει δράμι απ’ τη σκοτεινή του γοητεία. Ο Blaine Reininger και οι συν αυτώ ήταν ανέκαθεν μάστορες της κλειστοφοβικής, κινηματογραφικής μελωδίας, άλλωστε.
Pipeline - Alan Parsons Project
Το άλμπουμ «Ammonia Avenue» (1984), όπου περιέχεται το κομμάτι αυτό, δεν είναι μόνο ένα απ’ τα πλέον δημοφιλή της δισκογραφίας των ΑΡΡ. Αποτέλεσε και τη «μουσική μαγιά» της ΕΡΤ να παίρνει ινστρουμενταλ αβέρτα και να τα βάζει ως μουσικό χαλί πίσω απ’ τις κάρτες της Αθλητικής Κυριακής που έπεφταν μπροστά στα μάτια μας κάθε Κυριακή βράδυ στα τέλη της δεκαετίας του ’80.
Mammagamma - Alan Parsons Project
Το εν λόγω κομμάτι, όπως και το προηγούμενο, μνημονεύονται από τις απανταχού μουσικές εγκυκλοπαίδειες ως τα πρώτα στην ιστορία της ροκ μουσικής που ηχογραφήθηκαν εξολοκλήρου από κομπιούτερ της εποχής εκείνης, χωρίς τη βοήθεια κανενός φυσικού οργάνου.
Warszawa - David Bowie
Το "Warszawa" (απ’ το άλμπουμ του 1977 με τίτλο «Low») είναι σημαντικό για πολλούς λόγους: είναι μια απ’ τις καλύτερες συνεργασίες του με τον Brian Eno, αλλά επίσης είναι και το κομμάτι που ενέπνευσε τους Joy Division να σχηματίσουν αρχικά τους, χμμ..., Warszawa, και κατόπιν το συγκρότημα με το οποίο έβγαλαν τραγούδια όπως το «Atmosphere».
Albatross – Fleetwood Mac
Ο κιθαρίστας Peter Green συνέθεσε το "Albatross" για λογαριασμό του άλμπουμ «The Pious Bird of Good Omen», που κυκλοφόρησε το 1969 και αποτέλεσε το παρθενικό άλμπουμ της μπάντας. Η Fender Stratocaster ενός απ’ τους καλύτερους κιθαρίστες των blues-rock βρετανικών ‘60s στην καλύτερη της, ίσως, στιγμή.
Still I'm Sad – Rainbow
Μπορεί να έγινε ευρύτερα γνωστό απ’ την θεϊκή διασκευή του Blackmore στο πρώτο άλμπουμ των Rainbow (1975), αλλά η πραγματικότητα είναι πως το κομμάτι αυτό, σύνθεσης του Jim McCarty και του Paul Samwell-Smith, γράφτηκε μία δεκαετία πριν, αποτέλεσε ένα απ’ τα πιο γνωστά των Yardbirds και περιέχεται στο άλμπουμ τους «Having a Rave Up» του 1965.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου